ALEKSANDRA BILLEWICZÓWNA CHARAKTERYSTYKA OGÓLNA

billewiczowna„…a obok niego panna Aleksandra, piękna jak zawsze, spokojna i poważna…”

Aleksandra Billewiczówna jest główną postacią żeńską w Potopie Henryka Sienkiewicza. Jest to

Wnuczka Herakliusza Billewicza – patriarchy rodu Billewiczów. Wcześnie osierocona przez rodziców, pozostaje pod opieką dziadka. To właśnie on postanowił, że Aleksandra zostaje narzeczoną Andrzeja Kmicica.

Aleksandra, zwana w powieści Oleńką, zniewalała swoją urodą. Była to delikatna i wrażliwa „panna o płowych włosach, bladawej cerze i delikatnych rysach. Miała piękność białego kwiatu”. Sienkiewicz pisał również, że miała „poważne, błękitne oczy, patrzące spod brwi czarnych”.

Oleńka jest postacią „niemalże kryształową”. Sienkiewicz uosabia w niej wzór cnót tak ważnych w tamtej epoce – jest ona wzorem ideału kobiety. Jest patriotką, całym sercem wierną ojczyźnie.  Dziewczyna była mądra, pobożna, roztropna. Oleńka, wychowywana głównie przez dziadka, dorastała w bardzo konserwatywnej, ceniącej sobie tradycje rodzinie. Sprawiło to, że ceniła sobie mężczyzn silnych, honorowych, męskich, walecznych.

Posiadała bardzo charakterystyczną dla siebie dumę, dzięki której miała pewność, że to, co robi, jest słuszne. A trzeba powiedzieć, że dziewczyna nie tolerowała kłamstwa. Dla niej coś było albo dobre, albo złe, nie lubiła kompromisów. Spowodowało to, że początkowo odrzuciła zaloty Kmicica, ponieważ uważała go za zdrajcę. Oleńka bardzo to przeżywała, ponieważ kochała Kmicica, ale nie mogła pogodzić się z jego zachowaniem. W końcu jednak miłość zwyciężyła i dziewczyna wybaczyła ukochanemu jego winy. Jednak nie było to dla niej łatwe.